مقدمه: ارزیابی سانحه یکی از اولین اقداماتی است که پس از وقوع سانحه و در مرحله پاسخگویی ناگزیر از انجام آنیم، زیرا همه اطلاعاتی که برای کنترل، تدبیر و برنامه ریزی سانحه بدان نیاز داریم، در فرآیند ارزیابی فرآهم می آید. بنابراین بدون ارزیابی سانحه اتخاذ تصمیمات بر مبنای داده های ناقص و اطلاعات محدود، پاسخگویی به سانحه را به شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد. فدراسیون جهانی صلیب سرخ و هلال احمر بر این واقعیت اذعان دارد که عملیات پاسخگویی به بحران، بدون ارزیابی (یا انجام ناقص آن) همیشه همیشه یک عملکرد و نتیجه ضعیف را بدنبال خواهد داشت. در این مقاله، سعی بر آن است تا مبانی و مفاهیم ارزیابی سانحه مورد بررسی قرار گیرد.

موضوع پیش¬بینی بروز پوسیدگی طی دو دهه گذشته مورد توجه محققان و صاحبنظران امر پیشگیری بوده است. محققان مختلف تلاش کرده¬اند تا با بررسی هر یک از عوامل خطرزای پوسیدگی و میزان تأثیر آنها در بروز عارضه استعداد افراد را به پوسیدگی تعیین و از این طریق پوسیدگیهای دندانی آینده را پیش¬بینی نمایند. یکی از روشهایی که برای این منظور پیشنهاد شده Careies risk ASSESSMENT می¬باشد که با انجام آن افراد گروههای در معرض خطر پوسیدگی در جامعه تعیین گردیده و سپس برنامه¬های پیشگیری روی آنها متمرکز می¬گردد. در این طرح تحقیقاتی که با عنوان " ارزیابی خطر پوسیدگی (CRA) در کودکان هفت ساله تهرانی" با همکاری مرکز تحقیقات دندانپزشکی به اجرا درآمد, تعداد 218 دانش¬آموز کلاس اول دبستانهای منطقه شش آموزش و پرورش تهران جهت انجام CRA در طرح شرکت کردند. اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامه, انجام رادیوگرافی Bite wing و معاینات دندانی به دست آمد. این اطلاعات به منظور ارزیابی عوامل خطرزای پوسیدگی به روش دانشکده دندانپزشکی سن آنتونیوی تگزاس مورد پردازش رایانه¬ای قرار گرفت. نتایج نشان داد از 218 دانش¬آموز شرکت کننده در آزمون 34 نفر (6/15%) به عنوان گروه پرخطر (High risk) , 63 نفر (9/28%) به عنوان گروه کم خطر (Low risk) و 121نفر (5/55%) در گروه با خطر متوسط (Moderate risk) قرار گرفتند. ضمناٌ برخی از عوامل خطرزای پوسیدگی مانند شغل و تحصیلات والدین, تعداد اولاد خانواده, دفعات مراجعه به دندانپزشک, دفعات مصرف تنقلات شیرین نیز با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون LSD مورد ارزیابی قرار گرفت و نتایج نشان داد میانگین دفعات مراجعه به دندانپزشکی به طور معنی¬داری در گروه High risk بیشتر است. به علاوه آزمون تعمیم یافته فیشر رابطه معنی¬داری بین تعداد فرزندان و دفعات مسواک زدن بین گروههای Higj risk و Low risk نشان نداد. نتایج این بررسی می¬تواند مورد استفاده برنامه¬ریزان پیشگیری قرار گیرد

زمینه و هدف: یکی از مهم ترین نیازهای هر سازمان در جهت حفظ توان پاسخگویی به شرایط رقابتی و مطالبات روزافزون محیطی، افزایش کارآیی سازمانی در کلیه سطوح است. پیش نیاز این امر، تدارک روشی برای سنجش کارآیی و یافتن نقاط ضعف واحدهای زیرمجموعه می باشد. با توجه به پیچیدگی کار واحدهای انتظامی و داده ها و ستاده های متعدد این گونه واحدها، چگونگی بررسی کارآیی و ارزیابی عملکرد آنان با مشکلاتی همراه است. روش تحلیل پوششی داده ها یکی از بهترین روش های موجود جهت تعیین کارآیی نسبی واحدهای تصمیم گیری محسوب می گردد. این روش ناپارامتریک علاوه بر سهولت نسبی اجرا، قادر است رتبه بندی های مناسب و قابل اعتمادی را به همراه نقاط ضعف و همچنین پیشنهادهایی برای رفع هر یک از آن ها برای هر واحد ناکارآ ارائه دهد.روش: در این مطالعه مروری به بررسی پژوهش های علمی صورت گرفته در زمینه ارزیابی کارآیی پلیس با استفاده از این روش پرداخته ایم. بنابراین ابتدا از طریق پایگاه های اطلاعات علمی الکترونیکی معتبر همانند Proquest و Sciencedirect مقاله های مرتبط با موضوع استخراج گردیده و پس از بررسی اولیه، تعداد 16 مقاله مورد کنکاش عمیق قرارگرفته و نتیجه به صورت خلاصه مقالات، به همراه جدول مقایسه ای مربوطه ارائه گردیده است. نتیجه این پژوهش نشان دهنده قابلیت اعتماد و کارآمدی روش مذکور در ارزیابی کارآیی نسبی واحدهای پلیس می باشد.نتیجه گیری: این پژوهش همچنین ورودی ها و خروجی هایی را جهت اجرای مدل DEA در سطح واحدهای انتظامی پیشنهاد نموده است.

مقدمه: از دست دادن دندان ها و پیامدهای آن برای سلامتی، همچنین ناراحتی روانی که به همراه دارد، تاثیر منفی بر وضعیت سلامتی و کیفیت زندگی می گذارد. ایمپلنت دندان با هدف افزایش سلامت و رضایت بیماران و بهبود همه ی جنبه های کیفیت زندگی انجام می شود. لذا این مطالعه با هدف تاثیر درمان ایمپلنت بر شاخص های کیفیت مرتبط با سلامت دهان و دندان در بیماران تحت درمان ایمپلنت در شهر اصفهان انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه ی تحلیلی-مقطعی، کیفیت زندگی 73 بیمار مراجعه کننده به دانشکده ی دندان پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان) و مراکز خصوصی قبل و بعد از درمان ایمپلنت، در سال تحصیلی 1398-99 با استفاده از شاخص OIDP (Oral impact on daily PERFORMANCE) بررسی گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون های Paired t-test، Independent t-test و تحلیل واریانسی (ANOVA) انجام شد (0/05 = α, ). یافته ها: در مطالعه ی حاضر، شایع ترین مشکل و بیشترین عامل موثر در شرایط دهانی بر کیفیت رضایت، کشیدن و از دست دادن دندان ها بود که بیش از همه (83/6 درصد) در کیفیت غذا خوردن، بر لذت بردن از ارتباط با دیگران (68/5 درصد) و بر کیفیت لبخند زدن (64/4 درصد) تاثیر داشت. میانگین نمره ی OIDP قبل از درمان ایمپلنت نسبت به بعد از دریافت درمان در تمام جنبه های پرسش نامه کاهش نشان داد که از نظر آماری معنی دار بود (0/05